Ariadna na Naxos pierwotnie miała być jednoaktową operą, do której libretto napisał Hofmannsthal. Premiera tego dzieła odbyła się w 1912 roku. Jednak cztery lata później został dopisany do niego prolog i tak powstała opera znana nam współcześnie. Utwór składa się z dwóch części: z prologu i opery. Właściwie pierwsza część dzieła pokazuje kulisy tego, co wydarzy się w drugiej części, mamy więc tutaj do czynienia z operą w operze.

Wieczór złożony z dwóch spektakli Emila Wesołowskiego do muzyki Fryderyka Chopina.

Arcydzieło Mozarta, które powstało na marginesie ostatniego jego dzieła, czyli Requiem. Wydawać by się mogło, że jest to bajka o księciu szukającym ukochanej i jego kompanie, ale to tylko pozory. Przyglądając się bliżej tej operze dostrzeżemy  w niej przesłania filozoficzne dotyczące wierności, poświęceniu, którego wymaga prawdziwa miłość.

W naszym spektaklu opowiadamy o tych, którzy czekają. Opowiadamy o napięciu, jakie rodzi się podczas oczekiwania. Każde napięcie komplikuje relacje pomiędzy ludźmi. Bycie razem ulega nieustannym przemianom. Nic nie może być stabilne, kiedy każda monada oczekuje na więcej, niż zostało jej dane, więcej, niż może sama wywalczyć w konfrontacji z pragnieniami innej monady. Nasz spektakl nie jest jednak traktatem filozoficznym o pomysłach Leibnitza i Hegla, którego triadę wykorzystujemy tylko do obserwowania jak miłość pomiędzy dwojgiem ludzi rodzi własne zaprzeczenia. To przeciwieństwa, które poprzez inne osoby zamieszane w życie dwojga, kreują uspokajające zmysły trójkąty i ich kombinacje. Interesuje nas konflikt pomiędzy uczuciem domagającym się wierności, a seksualnością niespokojną i wiecznie poszukującą nowej zdobyczy.

Jedna z najpiękniejszych oper w literaturze światowej, opowiadająca o jakże częstym w życiu każdego z nas spóźnieniu się z podjęciem najważniejszej decyzji, zagapieniu się w chwili, gdy właśnie mija nas ten jedyny, najważniejszy człowiek, który mógłby dać szczęście. O roztrwonieniu jedynego bogactwa, jakie nam przypada w udziale, zlekceważeniu wartości, które mogłyby dla nas być zbawienne.

Halka  to jedna z najsłynniejszych i najpopularniejszych polskich oper. Pierwsza realizacja dzieła odbyła się 1 stycznia 1858 roku w warszawskim Teatrze Wielkim i została entuzjastycznie przyjęta. Okazuje się jednak, że tematyka dzieła jest jak najbardziej współczesna, gdyż rozwarstwienie społeczeństwa, o którym opowiada dzieło, powraca także i dziś. Tak samo jak w XIX wieku, tak też współcześnie wzrusza nas historia wielkiej miłości, zdrady i zazdrości. Halka Moniuszki to arcydzieło, pełne nastrojowej muzyki, które jest nam jakże bliskie.

Kopciuszek to piękna stara opowieść o spełnieniu marzeń. Każdy ją zna i widział choć raz próbę przedstawienia jej na scenie. Dla Bałtyckiego Teatru Tańca to szczególnie ważna premiera, dlatego że dedykowana jest młodej widowni. Zobaczymy współczesną wersję opowiadaną nowoczesnym językiem tańca, który jest coraz bliższy młodym widzom.

Ostatnio pojawiło się wiele publikacji usiłujących odbrązowić jej pomnik i przywrócić pamięci o niej bardziej ludzki wymiar. Postanowiliśmy się przyłączyć do tych poszukiwaczy prawdy i na swój, operowy sposób opowiedzieć o tej niezwykłej kobiecie, która podbiła świat pokonując niebywałe trudności, niechęć, wrogość i własne słabości. Jej żelazny charakter i genialny umysł ukształtowały się w delikatnym ciele, które było poddawane próbom namiętności i pokusom dalekim od purytańskiego wizerunku laboratoryjnej pracoholiczki. Piękna, dramatyczna postać z krwi i kości. Taką chcemy ją pokazać i taką kochać.

Sceniczny Makbet rozgrywa się w konwencji dwóch przenikających się światów – ziemskiego i nadprzyrodzonego. Nie wiadomo, który jest bardziej koszmarny: czy krwawy świat żywych, nie panujących nad swoimi żądzami, czy upiorny świat duchów o białych obliczach. Niejako łącznikiem między obu światami są czarownice i dwuznaczność ich postaci. Makbet Verdiego zostaje wierny koncepcji Szekspira, zachowana została w dziele wyrazistość dramaturgiczna Makbeta i Lady Makbet, którzy przechodzą etapy: od morderstwa dla zdobycia władzy, terroru i wreszcie do upadku i kończącej wszystko śmierci.

Czy opera jest życiowa? Temu zagadnieniu poświęcony będzie czwarty cykl prelekcji scenicznych Opera? Si!. Czy historie o namiętnych trubadurach, hinduskich kapłankach, etiopskich księżniczkach mówią nam coś o nas samych i naszych mniejszych i większych problemach? Czy to tylko bajki, których celem jest pomóc nam uciec na kilka godzin od rzeczywistości? Jerzy Snakowski i jego goście, specjaliści wielu dziedzin – psycholodzy, teatrolodzy, lekarze, socjolodzy, aktorzy i wielu innych - szukać będzie powiązań pomiędzy sztuką a życiem.

OUT jest opowieścią o alienacji i pewnych jej aspektach w życiu współczesnego człowieka. Alienacja od dawna jest w kulturze terminem pejoratywnym, a już z całą pewnością kobieca alienacja. Jest ona w świetle dorobku kultury, budowanej od zawsze pod męskim przewodnictwem, czymś niezaprzeczalnie nagannym. Ale dosyć tego! Kończy się lukratywne przewodnictwo, kończą się nagany i kończy się pewność, że alienacja jest zaprzeczeniem wszelkich wartości. Jeszcze trochę wysiłku, a przymus potakiwania męskim ideologiom stanie się karalny. Ten feministyczny ton nie znaczy, że traktujemy go ze śmiertelną powagą. Żartujemy sobie i z męskich szowinistów i z feministek, bo każda przesada i brak rozumnej równowagi są komiczne.

Historia mitycznych kochanków rozgrywa się współcześnie w Bagdadzie. Julia pochodzi z bogatej miejscowej rodziny i uwikłana jest w sprzeczności pomiędzy jej współczesnym wykształceniem i upodobaniami, a narzucanymi jej przez kulturę i tradycję ściśle określonymi nakazami i zakazami. Ojciec i matka nie dopuszczają najmniejszej wątpliwości, że posłuszeństwo wobec nich jest najwyższym obowiązkiem, bo to oni reprezentują wolę społeczną i boską. Jej brat Tybalt, z którym wychowywała się od urodzenia jest surowym i zazdrosnym o nią opiekunem, który też nie przyjmuje do wiadomości, że jej pragnienia i sądy mogą odbiegać od przyjętych zasad.

Jedno z czołowych arcydzieł światowego dorobku operowego, wykonywane niezmiernie rzadko z powodu wielkich trudności obsadowych. Inscenizacja Salome Marka Weissa, trzecia, w jego bogatym dorobku reżyserskim, skupia się na głównej parze bohaterów i próbuje rozwikłać zagadkę ich uczucia unicestwionego przez akt łaski wiary, którą Jan był przepełniony całkowicie, a której również całkowicie pozbawiona była Salome. Podwójna obsada tej postaci staje się jednym z narzędzi zrozumienia jej tajemnicy. Służy ona również temu, żeby muzyka - ten najważniejszy nośnik emocji egzekwowanych mistrzowską batutą José Maria Florêncio nie doznała w tej realizacji żadnego ograniczenia.

Spektakl Sen nie ma fabuły, zamiast niej są gęste emocje. Bohaterami są młodzi ludzie, którzy śnią – wiadomo o czym. W śnie wcielają się w różne role: marynarzy, dziwek, obcokrajowców. Ale to nie będzie szokowanie tematami obyczajowymi, raczej zabawa różnymi konwencjami.

Święto wiosny Igora Strawińskiego jest dziełem powszechnie uznawanym za najtrudniejsze w repertuarze szanujących się zespołów baletowych na całym świecie. Trzeba wielu lat pracy choreografa  z tancerzami, żeby stworzyć fundament, na którym można pokusić się o próbę zrealizowania gęstego zapisu muzycznego, jaki genialny kompozytor zaproponował wiele lat temu zespołowi Diagilewa. Niżyński, który był pierwszym choreografem tego baletu, stworzył pewien kanon ruchowy i interpretacyjny, z jakim przez długi okres dyskusja była prawie niemożliwa.

Wojciech Misiuro szokuje i prowokuje w swoim spektaklu, operuje specyficznym językiem ekspresji, nie unika nagości, która nie tylko nie ma nic wspólnego z pornografią, ale urzeka widza plastyką tworzonych obrazów. Choreografia jest inspirowana kulturą japońską. Tancerze wykorzystują w tańcu techniki tańca japońskiego i tym samym przenoszą nas na Daleki Wschód.

Rozbawiona Violetta w pierwszym akcie jest przez kompozytora po mistrzowsku przedstawiona jako nonszalancka, zepsuta kobieta zajęta blichtrem i flirtami. Dopiero w arii ujawnia swoje prawdziwe oblicze i niezwykle dramatyczne brzmienie. Dzięki stopniowemu odsłanianiu przed nami zalet jej charakteru kompozytor pozwala, byśmy w drugim akcie wspólnie z ojcem Alfreda zostali zaskoczeni szlachetnością osoby, którą poznaliśmy jako kobietę lekkich obyczajów. Jej heroiczna decyzja wyrzeczenia się osobistego szczęścia w imię honoru i dobra rodziny ukochanego mężczyzny wprawia nas w podziw tak jak Germonta i budzi się w nas to samo uczucie empatii. W finale kochamy Violettę, a jej przeszłość, kiedy handlowała ciałem, nie ma dla nas znaczenia.

Wesele Figara jest jedną z trzech najważniejszych oper Mozarta interpretowaną na różne sposoby i realizowaną w całej gamie stylów, mód i tendencji. Uważana jest dość powszechnie za dzieło komiczne. Jednocześnie jest to najbardziej seksowna i zarazem liryczna z oper Mozarta. Zasadniczym motorem działania bohaterów jest w tym utworze napięcie pomiędzy zmysłowością i tęsknotą za prawdziwą miłością. Muzyka utrzymuje to napięcie tak pięknie, że widzowie nie zauważają upływu czasu. Miłosne perypetie głównych bohaterów prowokują do gorzkiej refleksji na temat ułudy seksualnych rozkoszy.