Kwiecień

Maria

Roman Statkowski

Premiera

25 września 2013

Czas trwania

2h 30 min. (w tym jedna przerwa)

Opis

Kiedy niestrudzony odkrywca polskich zapomnianych dzieł, Łukasz Borowicz nagrał płytę z operą Romana Statkowskiego Maria, której libretto powstało w oparciu o romantyczny poemat Antoniego Malczewskiego, postanowiłem, że jak najszybciej wystawię to dzieło w Operze Bałtyckiej. Wyobrażałem sobie trudności z przeniesieniem na scenę kresowych klimatów z odległych czasów i myślałem o inscenizacji w duchu Moniuszki, Sienkiewicza i Matejki, czyli pod wezwaniem „ku pokrzepieniu serc”. Uważam, że na naszych scenach od czasu do czasu powinny istnieć takie zacne obrazki wbrew wszelkim modom i tendencjom. Długo by tłumaczyć dlaczego wciąż tak myślę, mimo że sam przecież często przenoszę stare libretta we współczesne realia.


I oto młody, bardzo obiecujący, angielski reżyser polskiego pochodzenia Michael Gieleta ubiegł moje zamiary i wystawił Marię na ciekawym bardzo festiwalu operowym w irlandzkim Wexford, gdzie odniósł swoją brawurową inscenizacją wielki sukces. Czujny, jak zawsze w takich przypadkach, kiedy polska sztuka jest doceniana w świecie, dyrektor Instytutu Adama Mickiewicza Paweł Potoroczyn przekonał mnie, że warto ten spektakl pokazać w Gdańsku i pomógł nam nawiązać z Wexford ścisłą i owocną w tej sprawie współpracę.

Ponieważ inscenizacja nawiązuje wprost do stanu wojennego i realiów gdańskich, wydawało nam się sensowne zaproponować tę premierę jako jedno z wydarzeń festiwalu „Solidarity of Arts”, który kolejny już rok będzie budował pomost pomiędzy różnymi rodzajami artystycznej aktywności, pomiędzy historycznymi podziałami i orientacjami światopoglądowymi, a którego nazwa wymyślona przez niżej podpisanego miała na celu odbudowanie właściwego znaczenia, tak świętego dla nas niegdyś, słowa SOLIDARNOŚĆ.


Dla nas ta premiera ma jeszcze dodatkowy wymiar w sztuce budowania mostów. Mam na myśli przymierze pomiędzy Opera Bałtycka a Grupą LOTOS, mające na celu wspieranie sztuki operowej w Trójmieście. Bez tego przymierza realizacja Marii byłaby niemożliwa.

Marek Weiss

Realizacja

kierownictwo muzyczne
Łukasz Borowicz
inscenizacja i reżyseria
Michael Gieleta
scenografia
James Macnamara
kostiumy
Fabio Toblini
choreografia
Emil Wesołowski
multimedia
Andrzej Goulding
światła
Piotr Miszkiewicz
asystent dyrygenta
Jakub Kontz,
Sylwia Anna Janiak
asystent reżysera
Magdalena Szlawska,
Magdalena Budejko
przygotowanie Chóru
Anna Michalak
przygotowanie solistów - pianista korepetytor Liana Krasyun-Korunna, Dorota Artykiewicz-Skrla

SYNOPSIS
(autor: Michael Gieleta)

AKT PIERWSZY

Scena pierwsza

Wszechmocny Wojewoda dowiaduje się o sekretnym małżeństwie syna Wacława z córką podwładnego i politycznego przeciwnika, Miecznika. Widząc w tym upadek monarchistycznych aspiracji własnej rodziny, Wojewoda zwraca się po raz kolejny do Zmory, tajemniczego asystenta od zadań specjalnych, z planem zgładzenia młodej żony Wacława, Marii. Wpierw jednak, planuje przyjęcie, mające na celu zaprezentowanie światu swojego poczciwego i łagodnego wizerunku.

Scena druga

Radosne celebracje w pałacu zostają na chwilę przyćmione piosnką pałętającego się za oknem Pacholęcia. Jego kryptyczne mememto mori zostaje zignorowane przez Wojewodę i jego służalczych gości. Na przyjęciu pojawia się, zawsze krytycznie nastawiony wobec ojca, Wacław. O dziwo, Wojewoda decyduje się zaakceptować małżeństwo syna i pozwala Wacławowi dołączyć do frakcji politycznej Miecznika. Po skończonych bojach, zaprasza syna i synową do swojego domu. Wacław, wzruszony empatycznymi słowami ojca, zaczyna wierzyć w przemianę Wojewody. Jego dobrotliwy uśmiech w trakcie przyjęcia zwodzi też resztę gości.

AKT DRUGI

Miecznik nie przestaje martwić się o kondycję zasmuconej, wytęsknionej za Wacławem Marii. Nie wie też, jak powiedzieć jej o próbach anulowania przez Wojewodę w Watykanie małżeństwa Marii i Wacława.

Maria robi co może, by udowodnić ojcu, że nie poddaje się melancholii i apatii, ale prośbę ojca, by sama zrezygnowała z tego małżeństwa, odrzuca z pasją.

Jeden z ludzi Zmory przynosi im zadziwiająco przyjazny list od Wojewody, pełen komplementów dla Marii i przeprosin dla Miecznika. Maria próbuje wierzyć w pokojowe intencje Wojewody, ale Miecznik widzi w nim kolejny dowód manipulacyjnych gierek Wojewody. List zapowiada rychły powrót Wacława. Co też po chwili okazuje się prawdą.

Połączeni na nowo kochankowie spotykają się z aprobatą i gościnnością Miecznika, snując plany na przyszłe życie.

Tymczasem mężczyznom czas iść w bój. Po modlitwie i pożegnaniach, osamotniona Maria na nowo zostaje skonfrontowana z lękiem o przyszłość i życie Wacława.

AKT TRZECI

Scena pierwsza

Wedle przykazań Wojewody, Zmora ze swoim szwadronem wdziera się do opustoszałego domostwa Miecznika. Wywleczona z domu Maria ginie, a jej zwłoki zostają zatopione w stawie.

Scena druga

Wracający z bojów Wacław napotyka na drodze Pacholę, które informuje go o morderstwie Marii, oskarżając o nie ludzi Wojewody. Zdruzgotany Wacław ślubuje zakłamanemu ojcu zemstę.

Scena trzecia

Wojewoda samotnie stara się przekonać własne sumienie o racji popełnionej zbrodni, gdy do jego komnaty wpada Wacław. Wspomnienie zamordowanej Marii każe mu darować ojcu życie, w zamian niwecząc przyszłość rodu poprzez własne samobójstwo.

Galeria

Partnerzy

pokaż więcej

Partner strategiczny Opery Bałtyckiej

Partnerzy

Patroni Medialni

Aktualności

18.04.2018

Kasa biletowa nieczynna - 18.04.2018 (środa)

Z przyczyn technicznych dnia 18 kwietnia 2018 roku kasa biletowa będzie nieczynna.

zobacz wszystkie

PROJEKT I WYKONANIE PROJECT8.PL

STRONA WYKORZYSTUJE PLIKI COOKIES.

Aby zapewnić najwyższą jakość usług wykorzystujemy informacje przechowywane w przeglądarce internetowej. Sprawdź cel, warunki przechowywania lub dostępu do nich w COOKIES. Pozostając na stronie godzisz się na zapisywanie plików cookies w Twojej przeglądarce.