Kiedy usłyszałem je po raz pierwszy, byłem daleki od rozumienia, co naprawdę oznacza. Słyszałem je potem wiele razy przez długie lata i stopniowo uczyłem się jego głębokiego sensu. Jeszcze na studiach polonistycznych rozpocząłem pracę w jego służbie pisząc zapowiedzi do radiowej Trójki. Stałem się specjalistą wydarzeń w świecie Stonesów, Creamów, i zespołów kalifornijskiej rewolucji. Ale wciąż byłem ignorantem bez elementarnego wtajemniczenia. Nawet granie na gitarze do wtóru koleżeńskich wykonań „House of the Rising Sun”, a więc brylowanie dzięki temu na prywatkach i przy ogniskach, nie odkryło przede mną związku tego słowa z tajemnicami natury i budową kosmosu. A przecież to, co ono oznacza, uczy nas harmonii świata i dlatego bywa dla niektórych dowodem na istnienie Boga. Praca w operze pozwoliła mi po wielu latach zrozumieć, że nic lepiej nie potrafi wyrazić komplikacji ludzkich uczuć, nic nie opowie trafniej o najwyższych wartościach takich jak miłość, przyjaźń, honor i wierność. Nic nie odda lepiej czym jest lęk metafizyczny i horror bezwzględności śmierci. Kiedy pokochałem taniec, odkryłem też, że nie ma na świecie nic piękniejszego, niż ciało ludzkie zespolone w jedną całość ze wszystkim, co to słowo kryje w swoim skarbcu. Ciało, które wyraża jego meandry i tajemnice. Bo przecież za pierwszą warstwą znaczenia łatwą do zdefiniowania i technicznego opisu, kryją się warstwy niewyrażalne i niepojęte. Życia nie starczy, żeby je zgłębić. Ale warto próbować, bo nawet delikatne zgłębianie daje wiele radości. Cała moja rodzina oddała się tej pracy, która podejmowana wspólnie zespala nas i wzmacnia, a ja mam poczucie, że dzięki niej nasze życie ma sens. Tak jak sens ma znaczenie tego najpiękniejszego słowa. Tym słowem jest muzyka.

Odszedł od nas jeden z największych ludzi teatru. Był moim nauczycielem, wychowawcą, protektorem i z czasem przyjacielem. Dzięki niemu nauczyłem się warsztatu reżyserskiego i poczucia autonomii mojego zawodu, w którym wolność artystyczna jest równie ważna, jak w malarstwie, pisarstwie, czy komponowaniu. Uczył nie tylko teatru, ale też odważnego życia pełnego fantazji i nienasyconej ciekawości świata. Byłem jego asystentem przez trzy lata. W tym czasie przekonałem się setki razy, że jest nie tylko fenomenalnie uzdolnionym reżyserem, ale i delikatnym, wrażliwym człowiekiem. Mimo pychy pięknego dryblasa, miał ojcowską czułość dla podległych mu ludzi i nigdy nie widziałem, żeby kogoś świadomie, celowo skrzywdził. Spotkania z nim, jego tyrady, manifesty, pomysły interpretacyjne są warte osobnej książki. Może powstanie kiedyś ze wspomnień ludzi z nim współpracujących. Budził w bliskich gwałtowne emocje od miłości do nienawiści. Budził skrajne emocje we wszystkich, którzy zasiadali na widowni jego wspaniałych spektakli. Był legendą i epoką polskiego teatru, kimś na podobieństwo Gombrowicza, którego wielbił go i naśladował w swoich intelektualnych potyczkach z rozmówcami. Życie Adama to pasjonujący scenariusz. Od debiutu w roli Wacława w „Zemście”, gdzie Papkina grał Kazimierz Dejmek, poprzez wątpliwy tryumf nad swoim kolegą, kiedy obejmował Teatr Narodowy w 68, odwet Dejmka jako ministra kultury, aż po haniebne odebranie staremu, ale wciąż gwałtownie poszukującemu nowych rozwiązań artystycznych, mistrzowi Teatru Nowego i przekazanie go efektowniejszej, modnej ekipie. Bujne, jak jego spektakle , życie prywatne, talent celebryty i niespożyta energia uczestniczenia do ostatnich sił w życiu publicznym imponowały zniewieściałym pokoleniom następców i niejednokrotnie były tematem zjadliwych plotek. Nie przejmował się tym. Nie zapomnę jak pobłażliwie traktował ataki krytyków. Kiedyś na moje pytanie, czy rzeczywiście się nimi nie przejmuje wyciągnął starą francuską gazetę z relacją o przyjeździe jego teatru na gościnne występy i przeczytał mi z niej jedno zdanie – Przyjechał najprzystojniejszy reżyser Europy! I dodał – jak ja się mam po czymś takim przejmować recenzjami? Innym razem powiedział – Kiedy umrę, nie płaczcie po mnie i nie stójcie w męczącej ciszy ku czci, tylko zagrajcie dla mnie jakieś piękne przedstawienie. Więc teraz, drodzy Państwo, zamiast stać i milczeć zagramy dla Adama naszą premierę „Kopciuszka”.